Een jaar Roleaf

‘Alles zegt me dat ik op het punt sta een verkeerde beslissing te nemen,maar fouten maken is een deel van het leven.Wat wil de wereld van mij?Wil het dan dat ik geen risico’s neem,dat ik terugga naar waar ik vandaan kom,omdat ik de moed niet had om ja tegen het leven te zeggen?’— Paulo Coelho, Elf minuten

Roleaf bestaat één jaar.

En dat voelt voor mij als een mijlpaal die dieper gaat dan tijd alleen.

Elke maand schreef ik een blog. Vaak een week van tevoren.

Blijkbaar zit daar mijn creatiepiek in het vooruit voelen, niet in het forceren.

En eerlijk: dat is best veel voor iemand die bijna tien jaar vastzat in een writersblock.

Tien jaar waarin woorden stil bleven, terwijl er vanbinnen zoveel leefde.

Roleaf begon niet als een strak plan.

Het begon als een ja.

Een ja tegen mijn lichaam.

Een ja tegen adem, vertraging, creatie.

Een ja tegen het onbekende.

In dit jaar heb ik mooie mensen mogen samenbrengen.

In cirkels, in stilte, in ademhaling, in beweging.

Mensen die hun hart kwamen ophalen,en mensen die mij onbewust spiegels gaven.

Ik heb mezelf beter leren kennen.

Niet de versie die alles onder controle heeft, maar de versie die durft te vertrouwen.

Die voelt wanneer het tijd is om te spreken en wanneer om te zwijgen.

Die weet dat groei niet altijd groots voelt,maar vaak zacht, rafelig en echt.

Roleaf leerde mij dat risico nemen niet hetzelfde is als verdwalen.

Dat je soms juist thuiskomt door ergens nieuw te beginnen.

Dat creatie ontstaat wanneer je durft te blijven,ook als je niet zeker weet hoe het verder moet.

Eén jaar Roleaf.

Eén jaar ja zeggen tegen het leven.

En dit… is nog maar het begin.