Wie bezit een verhaal?

Juli brak me open.

Niet op één manier.

Maar op alle manieren tegelijk.

Een ongeluk. Bloed. Een lichaam dat ineens niet meer deed wat ik ervan gewend was.

Een festival waar ik zonder verklaring ziek werd.

En bovenal de confrontatie met oude verhalen die ineens weer aan de oppervlakte kwamen.

Soms vraag ik me af hoeveel betekenis we geven aan wat ons overkomt.

Was het toeval?

Was het een les?

Was het een spiegel?

Ik weet het niet meer. En misschien hoeft dat ook niet.

Wat ik wel weet, is dat ik jarenlang heb geprobeerd grip te krijgen op verhalen.

De verhalen die anderen over mij vertelden.

De verhalen die ik over mezelf vertelde.

En de verhalen die ergens tussen waarheid, herinnering en interpretatie zijn ontstaan.

Ik dacht lang dat ik mezelf moest verdedigen.

Dat als ik de juiste woorden vond... de juiste screenshots... de juiste uitleg...

...mensen mij zouden zien zoals ik werkelijk ben.

Maar zo werkt het niet.

Iedereen draagt zijn eigen herinneringen. Iedereen geeft betekenis vanuit zijn eigen pijn, liefde, angst en hoop.

En soms word jij een personage in iemands verhaal zonder dat je daarom hebt gevraagd.

Toen schreef ik deze woorden:

Ze schreven over mij alsof ik een schim was. Alsof mijn naam,mijn ziel,hun bladzijde mocht vullen. Maar ik weet nu: Dat zegt niets over mijn waarde. Dat zegt alles over hun behoefte aan betekenis.

Vandaag lees ik die woorden opnieuw.

En voor het eerst hoef ik er niets meer aan toe te voegen.

Niet omdat alles is opgelost.

Maar omdat ik eindelijk begrijp dat vrede niet ontstaat wanneer iedereen hetzelfde verhaal vertelt.

Vrede ontstaat wanneer ik stop met vechten om de hoofdpersoon te zijn in een verhaal dat ik nooit zelf heb geschreven.

Ik hoef niemand meer te overtuigen.

Niet van mijn intenties.

Niet van mijn hart.

Niet van mijn waarheid.

Want de waarheid heeft geen verdediging nodig om de waarheid te blijven.

En misschien is dat wel de grootste les van deze zomer.

Loslaten is niet vergeten.

Loslaten is stoppen met trekken aan een touw waar de ander allang niet meer aan dezelfde kant van staat.

Ik kies ervoor mijn energie niet langer te besteden aan het corrigeren van herinneringen.

Ik kies ervoor mijn leven te leven.

Mijn werk te doen.

Mijn mensen lief te hebben.

Mijn lichaam te eren.

En mijn verhaal te blijven schrijven.

In liefde.

Want mijn verhaal is niet van degene die het vertelt

Mijn verhaal leeft in de manier waarop ik elke dag kies om mens te zijn.

Niet omdat iedereen het ermee eens zal zijn.

Maar omdat ik eindelijk weer de pen in eigen hand heb.